Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού.
Και σήμερα, το πένθος βαραίνει πιο πολύ το ελληνικό ποδόσφαιρο, και με την απώλεια οπαδών του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία.
Γιατί μπροστά στον θάνατο δεν υπάρχουν χρώματα, ομάδες, κερκίδες. Είμαστε ίδιοι.
Το ίδιο ευάλωτοι. Το ίδιο υπεύθυνοι.
Η οπαδική βία δεν είναι «στιγμή». Είναι αποτέλεσμα παιδείας που δεν καλλιεργήθηκε, ανοχής που περίσσεψε, συλλογικής αποτυχίας.
Αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά τους νεκρούς, δεν αρκεί το πένθος. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας — με εκπαίδευση, με κανόνες, με κοινή προσπάθεια πολιτείας, συλλόγων και κοινωνίας.
Για να μη μετράμε άλλες απώλειες.
Για να γίνει το γήπεδο χώρος ζωής, όχι θανάτου
