Ηκοινωνία ζητά προοπτική διακυβέρνησης, σοβαρότητα και προγραμματική ενότητα, πολιτικό θάρρος και όχι μικροκομματικούς ανταγωνισμούς, τονίζει στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Χρήστος Γιαννούλης. Το προοδευτικό μέτωπο αποτελεί μια κοινωνική αναγκαιότητα και ως τέτοια απαιτεί προγραμματική συμφωνία σε βασικές αρχές γιατί, όπως εξηγεί, «χωρίς καθαρό πολιτικό σχέδιο, οι συνεργασίες μένουν κενό γράμμα». Παράλληλα, ως προς τη συζήτηση για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θεωρεί ότι η συζήτηση πρέπει να γίνεται όχι με όρους «διάλυσης αλλά με όρους υπέρβασης, ανασυγκρότησης και διεύρυνσης. Συμπεραίνει μάλιστα ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. οφείλει να παραμείνει παρών, ενεργός και πρωταγωνιστής στις εξελίξεις».
Υπάρχουν έντονες ανακατατάξεις στον προοδευτικό χώρο και έντονη ανησυχία για το αν τελικά θα ευοδωθούν οι προσπάθειες για ένα ευρύ προοδευτικό μέτωπο. Ποια είναι η δική σας άποψη;
Ο προοδευτικός χώρος βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση αλλά και σε μια ιστορική ευθύνη. Η κοινωνία εκπέμπει ένα σαφές μήνυμα. Ζητά αξιόπιστη εναλλακτική στην αυταρχική διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Δεν ζητά μικρούς κομματικούς ανταγωνισμούς ούτε προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης. Ζητά προοπτική διακυβέρνησης, σοβαρότητα, προγραμματική ενότητα και πολιτικό θάρρος. Πιστεύω ότι η ανάγκη για ένα ευρύ προοδευτικό μέτωπο είναι σήμερα πιο ώριμη από ποτέ. Όχι ως εκλογικό τέχνασμα ή συγκόλληση μηχανισμών, αλλά ως κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα. Οι πολίτες που δοκιμάζονται από την ακρίβεια, τις ανισότητες, την ανασφάλεια και την απαξίωση των θεσμών δεν ενδιαφέρονται για τις εσωτερικές ισορροπίες των κομμάτων. Ενδιαφέρονται για το αν υπάρχει δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία και αξιοπρεπή ζωή. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έχει ιστορία, εμπειρία διακυβέρνησης και βαθιά δημοκρατική παράδοση. Δεν διαγράφεται ούτε ακυρώνεται επειδή πέρασε δύσκολες στιγμές. Τα μεγάλα κόμματα κρίνονται από την αντοχή τους στις κρίσεις και από την ικανότητά τους να επανασυνδέονται με την κοινωνία. Και είμαι βέβαιος ότι οι σημαντικότερες εξελίξεις είναι μπροστά μας. Δεν αρκεί όμως να μιλάμε γενικά για σύγκλιση. Πρέπει να συμφωνήσουμε σε βασικές αρχές, όπως η μείωση των ανισοτήτων, η υπεράσπιση του Κράτους Δικαίου, η ενίσχυση της δημόσιας Υγείας και Παιδείας, η αντιμετώπιση της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας, η προστασία της εργασίας, η δημοκρατική λογοδοσία, η πραγματική αποκέντρωση της εξουσίας. Χωρίς καθαρό πολιτικό σχέδιο, οι συνεργασίες μένουν κενό γράμμα. Η κοινωνία μάς θέλει χρήσιμους και αποτελεσματικούς. Και η Ιστορία δεν θα συγχωρήσει σε κανέναν προσωπικές στρατηγικές που θα λειτουργήσουν ως εμπόδιο σε μια μεγάλη προοδευτική αλλαγή.
Τι απαντάτε στα σενάρια διάλυσης ή αναστολής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.;
Τα σενάρια διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. εξυπηρετούν κυρίως όσους επιθυμούν έναν κατακερματισμένο και αδύναμο προοδευτικό χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δεν είναι μια παρένθεση στην πολιτική ζωή του τόπου. Είναι το κόμμα που εξέφρασε κοινωνικές ανάγκες, σήκωσε ιστορικά βάρη σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και απέδειξε ότι μπορεί να κυβερνήσει με εντιμότητα και κοινωνική ευαισθησία. Υπάρχουν τραύματα; Βεβαίως υπάρχουν. Έγιναν λάθη; Προφανώς και έγιναν. Όμως η πολιτική δεν είναι στατική φωτογραφία. Είναι διαρκής διαδικασία ανασύνθεσης, αυτοκριτικής και επανεκκίνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. διαθέτει κοινοβουλευτική παρουσία, στελέχη με κοινωνική αναφορά και κυρίως ανθρώπους που παραμένουν πολιτικά και συναισθηματικά δεμένοι με την ανάγκη μιας ισχυρής προοδευτικής παράταξης. Προσωπικά θεωρώ ότι η συζήτηση δεν πρέπει να γίνεται με όρους διάλυσης αλλά με όρους υπέρβασης, ανασυγκρότησης και διεύρυνσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. οφείλει να παραμείνει παρών, ενεργός και πρωταγωνιστής στις εξελίξεις. Με αυτοπεποίθηση αλλά και αυτογνωσία.
Πώς κρίνετε το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη; Θεωρείτε ότι μετά από τόσα σκάνδαλα είναι αναγκαία μια περίοδος κάθαρσης και επιστροφής στην κανονικότητα δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών; Πόσο εφικτό είναι αυτό;
Το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» αποδείχθηκε στην πράξη ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας με ελάχιστη λογοδοσία και υπερβολική εξάρτηση από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε να παρουσιάσει ως «εκσυγχρονισμό» την υπερσυγκέντρωση εξουσιών, τον έλεγχο κρίσιμων μηχανισμών και τη λειτουργία ενός κλειστού συστήματος αποφάσεων. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε καθημερινά. Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, απευθείας αναθέσεις, αδιαφάνεια στη διαχείριση δημόσιου χρήματος, προσπάθειες συγκάλυψης και συνεχείς προσβολές απέναντι στους θεσμούς και στη νοημοσύνη της κοινωνίας. Η χώρα χρειάζεται πράγματι μια περίοδο δημοκρατικής αποκατάστασης και θεσμικής κάθαρσης. Όχι με όρους ρεβανσισμού ή πολιτικής εκδίκησης, αλλά με όρους ισονομίας και λογοδοσίας. Δεν μπορεί να υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων. Εκείνοι που ελέγχονται αυστηρά και εκείνοι που θεωρούν ότι προστατεύονται λόγω πολιτικής ισχύος. Η επιστροφή στην κανονικότητα είναι απολύτως εφικτή, αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση. Χρειάζεται ανεξάρτητη Δικαιοσύνη χωρίς πολιτικές σκιές, Δημόσια Διοίκηση που να λειτουργεί με αξιοκρατία και όχι με κομματικά κριτήρια, πραγματικός κοινοβουλευτικός έλεγχος και ισχυροί θεσμοί διαφάνειας.
Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του βουλευτή σήμερα, όταν η κυβέρνηση επιχειρεί να μας πείσει ότι η «δουλειά» του είναι οι «εξυπηρετήσεις»;
Αυτή είναι ίσως η πιο επικίνδυνη αλλοίωση της πολιτικής λειτουργίας. Η αντίληψη ότι ο βουλευτής είναι ένας μεσάζοντας εξυπηρετήσεων, ένας διαχειριστής ρουσφετιών ή ένας τοπικός παράγοντας που «τακτοποιεί υποθέσεις», υπονομεύει την ίδια τη Δημοκρατία. Ο βουλευτής δεν εκλέγεται για να παρακάμπτει κανόνες, να τηλεφωνεί σε διοικήσεις ή να εξασφαλίζει προνόμια για λίγους. Εκλέγεται για να νομοθετεί, να ελέγχει την εξουσία, να υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον και να εκφράζει τις ανάγκες της κοινωνίας με θεσμικό τρόπο. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια επιχειρείται να κανονικοποιηθεί η λογική της πελατειακής διαμεσολάβησης. Και αυτό δεν είναι αθώο. Δημιουργεί εξαρτήσεις, τροφοδοτεί τη διαφθορά και αλλοιώνει τη σχέση πολίτη και πολιτικής. Η πολιτική πρέπει να έχει παιδευτικό ρόλο. Να πείθει τους πολίτες ότι οι θεσμοί λειτουργούν ισότιμα και ότι κανείς δεν χρειάζεται «μέσο» για να έχει πρόσβαση σε δικαιώματα που οφείλει να του παρέχει το κράτος. Εγώ πιστεύω βαθιά ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στην πολιτική που υπηρετούν με αξιοπρέπεια και εντιμότητα τον δημόσιο βίο. Και αυτή η μάχη αξιών είναι ίσως η σημαντικότερη πολιτική μάχη της εποχής μας.
