Η καθημερινότητα πιέζει ασφυκτικά: πληθωρισμός, αισχροκέρδεια και ένα στεγαστικό που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν μπορεί μια ολόκληρη κοινωνία να ζει με την αγωνία του ενοικίου και της επιβίωσης, την ώρα που αλλού στην Ευρώπη εφαρμόζονται συγκεκριμένες πολιτικές — πλαφόν στα ενοίκια, κανόνες στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, έλεγχος στις τιμές. Εδώ ακόμα συζητάμε τα αυτονόητα. Την ίδια στιγμή, η πολιτική συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε σενάρια και διαρροές. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει έναν κρίσιμο ρόλο να διαδραματίσει το επόμενο διάστημα, με τρόπο όμως που θα έχει πολλαπλασιαστικό χαρακτήρα για όλο τον προοδευτικό χώρο — όχι αποσπασματικά και όχι ανταγωνιστικά. Οι όποιες πρωτοβουλίες, αν και όταν πάρουν μορφή —ενδεχομένως από τον Σεπτέμβριο και μετά— πρέπει να γίνουν με καθαρούς όρους, θεσμική συνέπεια και σεβασμό στη συλλογικότητα. Δεν μπορεί να συντηρείται μια συζήτηση με μισόλογα ή σενάρια περί μετακινήσεων χωρίς πολιτικές αποφάσεις. Και κάτι ακόμη: όποιος αισθάνεται ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει έναν πολιτικό χώρο, η στάση ευθύνης δεν είναι η αναμονή ή ο θόρυβος. Είναι καθαρές επιλογές — ακόμη και η παράδοση της έδρας, αν αυτό επιβάλλει η συνέπεια λόγων και πράξεων. Αν περιοριστούμε σε διαγκωνισμούς για τη δεύτερη ή την τρίτη θέση, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να διαιωνίσουμε ένα πολιτικό τέλμα που ευνοεί τη συντήρηση. Αυτό που χρειάζεται είναι σχέδιο, συνεργασία και αξιοπιστία, για να υπάρξει πραγματική προοπτική διακυβέρνησης και αλλαγής στη ζωή των πολιτών.