Φασισμός δεν είναι η συνδικαλιστική δράση που αναδεικνύει τα τραγικά κενά στη δημόσια υγεία. Φασισμός είναι να αναγκάζεται μια μάνα να πάρει τηλέφωνο βουλευτή για να πάει το παιδί της στο νοσοκομείο προκειμένου να σωθεί. Δεν φταίει ο βουλευτής που παρενέβη. Φταίει το σύστημα που απαιτεί πολιτική διαμεσολάβηση ακόμη και για τα αυτονόητα. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος πήρε τηλέφωνο, αλλά γιατί χρειάστηκε να το κάνει για να σωθεί μια ζωή. Η υγεία δεν μπορεί να λειτουργεί με γνωριμίες και προσωπικά τηλέφωνα. Χρειάζεται στελέχωση, χρηματοδότηση και θεσμική επάρκεια. Υποβάθμιση του ρόλου της Βουλής με πρακτικές αιφνιδιασμού από την κυβέρνηση Μητσοτάκη Να στρέψουμε την πολιτική ατζέντα στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών